เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 40
“ค่อยๆ เหลียวมอง ค่ำคืนที่เคยเป็นของกันและกัน
สีแดงสดนั้นยังคงเป็นเธอ สุริยันอันเจิดจ้าที่มอบไว้ในใจฉัน
……”
เสียงเพลงดังขึ้น สำเนียงกวางตุ้งของเลขาฯ จินได้มาตรฐานมาก ร้องได้ค่อนข้างมืออาชีพ ท่าทางบนเวทีก็ดูเป็นธรรมชาติยิ่งขึ้น
ไม่เหมือนเสี่ยวหวงอิง จำได้ว่าตอนที่เธอถือไมโครโฟนพูดในตอนนั้น ภาษาจีนกลางยังแฝงสำเนียงท้องถิ่นหนานทงอยู่เลย
แต่หลี่จุยหย่วนก็ยังคงคิดว่า เสี่ยวหวงอิงร้องได้ไพเราะกว่า
ในตอนนั้น ก็เป็นเพลงนี้ของเสี่ยวหวงอิงนี่เอง ที่นำพาตนเองก้าวเข้าสู่เส้นทางสายหนึ่งซึ่งในอดีตไม่เคยนึกฝันมาก่อน
แน่นอน หากจะดึงดันหาเหตุผลในความเป็นจริงมาอธิบายก็ใช่ว่าจะไม่มี
อย่างเช่น เสี่ยวหวงอิงในตอนนั้นทุ่มเทความรู้สึกลงไปในบทเพลง ส่วนเลขาฯ จิน คิดเพียงแค่อยากจะรีบผ่านขั้นตอนในตอนกลางวันไปให้พ้นๆ เพื่อที่จะได้ไปขุดสุสานในตอนกลางคืน