เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42
เมื่อวานตอนที่เลขาฯ จินร้องเพลงนี้อยู่บนเวทีงิ้ว สำเนียงกวางตุ้งเป๊ะ การร้องระดับมืออาชีพ แต่เด็กชายกลับไม่ได้ชอบใจนัก
เลขาฯ จินในเวลานี้แม้สำเนียงกวางตุ้งจะไม่เป๊ะ แต่อารมณ์ความรู้สึกที่ขับร้องออกมา กลับราวกับสายน้ำที่เปิดประตูระบายแล้วไหลรินเข้าสู่ลำคลองที่ขุดเตรียมไว้แต่แรก ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ เสียงเพลงสิ่งนี้นับว่ามหัศจรรย์จริงแท้ ไม่เพียงคลุมหน้าไว้ก็ยังฟังออก แม้เปลี่ยนหนังหุ้มร่างไปแล้วก็ยังแยกแยะได้
ก่อนหน้านี้ตอนที่สองมือของเลขาฯ จินวางทาบลงบนบ่าของเขา ความรู้สึกอันคุ้นเคยก็บอกหลี่จุยหย่วนแล้วว่า แท้จริงแล้วเธอในยามนี้คือใครกันแน่
ในทำนองเดียวกัน หากไม่ผิดไปจากที่คาด ผู้สร้างฉากนองเลือดอันสยดสยองเมื่อคืนตัวจริง ก็น่าจะเป็นตัวตนที่อยู่ใต้หนังมนุษย์ของติงต้าหลิน มันต่างหากที่เป็นผู้กุมสถานการณ์หลักที่แท้จริง ณ ที่แห่งนี้
นั่นหมายความว่า วิกฤตการณ์ของเขาที่นี่หาได้คลี่คลายลงไม่ เพราะเสี่ยวหวงอิงที่อยู่ข้างกายมัน ก็อยู่ในสถานะรองเท่านั้น ผีลิงน้ำฝูงนั้น...สิ่งที่ขุดขึ้นมาได้น่าจะเป็นมันนี่เอง
หลี่จุยหย่วนพลันตระหนักได้ว่า ตัวเขา เสี่ยวหวงอิง ตลอดจนพวกผีลิงน้ำตามแผนการเดิม ล้วนกลายเป็นตัวประกอบไปเสียแล้ว ไม่สิ ยิ่งกว่าตัวประกอบเสียอีก เป็นเพียงฉากหลังโดยแท้ การที่ตนเองกับปู่ทวดในตอนนี้จะยังรักษาหนังบนตัวผืนนี้ไว้ได้หรือไม่ ล้วนขึ้นอยู่กับอารมณ์ความพอใจของมัน
ดังนั้น บทเพลงในยามนี้รวมถึงกิริยาก่อนหน้า ล้วนเป็นสัญญาณเตือนที่เสี่ยวหวงอิงส่งให้แก่เขา