เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 34
รุ่นเซิงปั่นรถไปข้างหน้าอย่างร่าเริง รู้สึกเพียงว่าท้องฟ้าสีคราม เมฆสีขาว ผืนนา และคูน้ำในยามนี้ ช่างงดงามเหลือเกิน
ตั้งแต่จำความได้ ทุกครั้งที่ปู่พูดกับตนว่า:
“รุ่นเซิงโหวเอ๊ย ปู่จะไปเล่นไพ่แล้วนะ รอชนะได้เงินมาตอนเย็นจะซื้อเนื้อให้กิน!”
ตอนแรก รุ่นเซิงก็เคยตั้งตารอคอยจริงๆ ต่อมา ทุกครั้งที่ได้ยินคำนี้ เขาก็จะรีบวิ่งไปที่โอ่งข้าวสารทันที เพื่อตรวจดูว่าข้าวสารที่เหลืออยู่พอจะต้มข้าวต้มข้นๆ สักหม้อที่ปักตะเกียบตั้งตรงได้สำหรับสองคนปู่หลานในตอนเย็นหรือไม่
วันนี้ ในที่สุดรุ่นเซิงก็ตระหนักได้ว่า ที่แท้การเล่นไพ่... มันสามารถชนะเงินได้จริงๆ ด้วย
ภายใต้ “การอบรมสั่งสอนในครอบครัว” มาเป็นเวลานาน ทำให้เขาแทบจะคิดไปว่าการเล่นไพ่ก็เหมือนกับการกราบไหว้บูชาพระโพธิสัตว์ในเทศกาลปีใหม่ มันคือการถวายเครื่องเซ่นไหว้ชนิดหนึ่ง
ในทางกลับกัน หลี่จุยหย่วนที่นั่งอยู่ข้างหลัง สีหน้ากลับไม่ได้ชื่นมื่นขนาดนั้น
ใต้เท้าคือถุงเงินถุงหนึ่ง มีทั้งเงินย่อย เงินปึก เงินใหม่ เงินยับยู่ยี่ แม้เงินก้อนนี้ในแง่ของจำนวนเด็ดขาดจะไม่ถึงกับเว่อร์วังอลังการ แต่เมื่อคำนึงถึงราคาสินค้าและค่าแรงในชนบทเวลานี้ มันก็เพียงพอที่จะให้เขาสร้างโรงงานหัตถกรรมขนาดย่อมขึ้นมาหลังบ้านของปู่ทวดได้เลย
นานๆ ทีดวงไพ่จะดี ถือเป็นเรื่องปกติ บ้านไหนฉลองปีใหม่แล้วไม่ได้กินเกี๊ยวบ้างล่ะ