กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 33
“เพียะ!”
คล้ายเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียว แต่ก็ดูเหมือนผ่านพ้นไปเนิ่นนานแล้ว
พอลืมตาขึ้น หลี่จุยหย่วนพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียง
ยันตัวลุกขึ้นนั่ง กวาดสายตามองรอบทิศอย่างละเอียด สิ่งที่ต้องยืนยันไม่เพียงแต่ว่าที่นี่คือห้องของตนหรือไม่ แต่ยังรวมถึงว่าตอนนี้อยู่ในความฝันหรือเปล่า
เนิ่นนาน หลี่จุยหย่วนถึงได้ยืนยัน ที่นี่คือโลกแห่งความเป็นจริง
แต่ข้างหู ดูเหมือนยังคงหลงเหลือเสียงใสที่ฝ่ามือของปู่ทวดถือยันต์ตบลงบนกระเบื้องปูพื้นในตอนท้าย
จากนั้น สายตาก็มืดดับลง
หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง หลี่จุยหย่วนก็จำไม่ได้แล้ว
เขาจำไม่ได้กระทั่งว่าพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตาสิ้นสุดลงเมื่อใด และจำไม่ได้ด้วยว่าตัวเองเดินออกมาจากห้องของปู่ทวดกลับมาที่ห้องนอนของตนได้อย่างไร