เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 35
“หลี่จุยหย่วน ตอนนี้นายยิ่งทำตัวน่าสะอิดสะเอียนขึ้นไปอีกนะ”
ในเวลานี้ หลี่เหวยฮั่น ชุยคุ้ยอิง บรรดาพี่น้องตระกูลหลี่ ตลอดจนป้าจางและชาวบ้านอีกสองสามคนที่แวะมาซื้อของที่ร้านขายของชำยามพลบค่ำ ต่างก็จับจ้องมองหลี่จุยหย่วนด้วยรอยยิ้มและความอยากรู้อยากเห็น
ทุกคนเงียบสงบมาก และทุกคนก็กระตือรือร้นมากเช่นกัน
ความปรารถนาอันบริสุทธิ์ต่อสิ่งงดงาม คือธรรมชาติของมนุษย์
ไม่มีสิ่งใดที่จะทำให้คนมุงดูรู้สึกซาบซึ้งและตื้นตันใจได้มากไปกว่าภาพของแม่ลูกที่แม้ตัวจะอยู่ห่างไกล แต่ก็ยังสามารถรับฟังเสียงในใจของกันและกันได้อีกแล้ว
สองมือของหลี่จุยหย่วนยังคงกำหูโทรศัพท์แน่น สีหน้าเขินอายบนใบหน้าไม่เพียงไม่จางหาย แต่กลับยิ่งเข้มข้นขึ้น เขาเอียงตัวหลบเล็กน้อยคล้ายอยากจะหลบเลี่ยงสายตาของผู้คน ทว่าในสายตาของทุกคนแล้ว ท่าทางนั้นกลับดูเหมือนเด็กน้อยที่ขัดเขินประดักประเดิดเสียมากกว่า
ทุกคนต่างรู้สึกว่าภาพนี้น่ารักยิ่ง รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งเบ่งบานสดใส ต่างอ้าปากค้างไว้เล็กน้อยเพื่อเฝ้ารอถ้อยคำสนทนาถัดไป
แม้พวกเขาจะไม่ได้ยินเสียงจากปลายสายของหูโทรศัพท์ แต่ก็สามารถจินตนาการได้จากการตอบกลับของเด็กชายว่าผู้เป็นแม่พูดและถามอะไรมาบ้าง
“แม่ครับ ผมอยู่ที่บ้านสบายดีมาก ผมเป็นเด็กดีมากครับ”