เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 32
ในหัวของหลี่จุยหย่วนตอนนี้เหลือเพียงความคิดเดียว
นั่นก็คือ:
ตาข่ายคืนถิ่น ยังคงได้ผลอยู่หรือไม่
แม้ตอนนี้จะมองไม่เห็นรุ่นเซิง และมองไม่เห็นตาข่าย แต่ตัวเองก็น่าจะยังคงอยู่ในขอบเขตที่ตาข่ายผืนนั้นคลุมอยู่
เงาใต้เท้าค่อยๆ ทอดยื่นไปข้างหน้าอย่างช้าๆ โอนเอนเอียงไปทางซ้ายเล็กน้อย นั่นหมายความว่ามันกำลังสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ตนทีละก้าว
ความทรมานใจและความหวาดกลัวในอกของเด็กชายกำลังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
หลี่จุยหย่วนเงยหน้าขึ้นมองพี่เป้าและจ้าวซิงที่คุกเข่าอยู่ทางนั้นอีกครั้ง พวกเขายังคงโหยหวนด้วยความเจ็บปวดอย่างต่อเนื่อง แต่สายตาของพวกเขากลับไม่ได้จับจ้องมาที่ตัวตน
โชคดีที่เดิมทีตนก็ไม่ได้สูงอยู่แล้วซ้ำยังนั่งยองๆ อยู่ ส่วนผู้ที่อยู่ข้างหลังตนนั้นดูจากเงาก็รู้ว่าค่อนข้างสูงใหญ่ ดังนั้นแม้ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายจะยืนอยู่ในแนวสายตาเดียวกัน ก็ยังสามารถแยกแยะความแตกต่างจากสายตาของ “คนทั้งสอง” ฝั่งตรงข้ามได้อย่างชัดเจน
นั่นหมายความว่า อานุภาพของตาข่ายคืนถิ่นยังคงอยู่ มันมองไม่เห็นตน!