เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 27
หลี่จุยหย่วนวางสายโทรศัพท์ แล้วหันไปถามเถ้าแก่ "เท่าไรครับ?"
เถ้าแก่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขายังคงคิดว่าเด็กคนนี้กำลังเล่นซนแกล้งทำท่าทางไปอย่างนั้น แต่เพื่อความแน่ใจ เขาจึงกดเปิดลำโพงแล้วกดโทรซ้ำหมายเลขเดิม
เสียงสัญญาณโทรกลับสั้นๆ ทำให้คิ้วของเถ้าแก่กระตุก เมื่อสายเชื่อมต่อ เสียงของเจ้าหน้าที่รับแจ้งเหตุก็ดังออกมาจากข้างใน:
"สวัสดีครับ ที่นี่สถานีตำรวจตงโจว..."
"แป๊ก!"
เถ้าแก่รีบวางสายทันที เขามองหลี่จุยหย่วนด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาคาดไม่ถึงว่าเด็กคนนี้จะโทรศัพท์แจ้งตำรวจจริงๆ!
"ไอ้เด็กเวรนี่ มึงทำบ้าอะไรลงไปวะเนี่ย!"
เถ้าแก่แทบคลั่งผละออกจากเคาน์เตอร์วิ่งหน้าตั้งไปที่ห้องข้างๆ เขาต้องไปส่งข่าว อย่าให้ตำรวจมาถึงแล้วจับได้คาหนังคาเขาเด็ดขาด
หลี่จุยหย่วนมองเครื่องโทรศัพท์ เดิมทีเขาคิดว่าเถ้าแก่กดโทรซ้ำไปเพื่อจะบอกว่า "เมื่อกี้เด็กเล่นซนอย่าถือเป็นจริงเป็นจัง สร้างความเดือดร้อนให้พวกคุณแล้วครับ"