เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 26
เดินเข้าประตูมาไม่ถึงเมตร มีแผ่นไม้กระดานขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ บนนั้นแปะโปสเตอร์ภาพยนตร์ขนาดเล็กใหญ่ไว้เต็มไปหมด แผ่นที่ใหญ่ที่สุดคือหวังจู่เสียน
ฝั่งซ้ายของแผ่นไม้เป็นช่องทางเดินโล่ง สามารถเดินเข้าไปจากตรงนี้ได้ โดยมีเงื่อนไขว่าต้องซื้อตั๋วที่โต๊ะตัวเล็กทางขวาของแผ่นไม้ให้เรียบร้อยเสียก่อน
หลังโต๊ะตัวเล็กมีหญิงสาววัยสามสิบต้นๆ คนหนึ่งนั่งอยู่ ท่อนบนสวมเสื้อกล้ามสีแดง ท่อนล่างกางเกงยีนส์ รูปร่างสูงโปร่ง คอเสื้อกล้ามเว้าลึก มองเห็นรอยสักรูปผีเสื้อลายดอกไม้ตรงกระดูกไหปลาร้าของเธอ
ในเวลานี้ มือซ้ายของเธอคีบบุหรี่ มือขวากดเพจเจอร์ ถามขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า "กี่คน?"
"สี่คนครับเจ๊เหมย ไม่เจอกันพักหนึ่ง สวยขึ้นอีกแล้วนะครับ"
"เจ๊เหมย พี่เขยไม่อยู่เหรอครับ วันนี้เฝ้าร้านคนเดียวเหรอ?"
พานจื่อกับเหลยจื่อส่งเงินพลางชวนคุยตีสนิทและหยอดคำหวานเอาใจ
ความจริงพวกเขากับเจ๊เหมยคนนี้ก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกัน แต่เดิมทีพวกเขาก็ยังอยู่ในวัยหนุ่มกระทง แค่ปากหวานสักหน่อย รู้จักดูทิศทางลม ตอนลูกค้าไม่เยอะ ซื้อตั๋วรอบเดียวก็สามารถหน้าด้านแอบเนียนอยู่ดูต่อได้อีกสักเรื่องสองเรื่อง
เจ๊เหมยเก็บเงินเข้าลิ้นชัก ฉีกตั๋วออกมาสี่ใบ พ่นควันบุหรี่เป็นวงพลางด่าว่า