เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18
ตีห้าตรง หลี่จุยหย่วนเงยหน้าขึ้น ยันตัวลุกนั่งพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาลืมขึ้นเพียงครึ่งเดียว
เขาค้างอยู่ในท่านั้นจนถึงตีห้าครึ่ง เมื่อประสาทการรับรู้ค่อยๆ ฟื้นคืน อาการวิงเวียนปวดศีรษะก็เริ่มแล่นริ้ว ม่านตากลับมาจับโฟกัส และสติสัมปชัญญะเริ่มฟื้นตัว
หลี่จุยหย่วนยกสองมือกดหน้าผากตัวเอง ค่อยๆ นวดคลึงช้าๆ
เขาไม่รู้ว่าตัวเองหลับพับไปได้อย่างไร และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่
หลังนั่งพักปรับลมหายใจอยู่อีกราวสิบห้านาที หลี่จุยหย่วนสูดหายใจเข้าลึก เหลือบมองโต๊ะหนังสือ แล้วพบว่าตรงนั้นมีกองเลือดอยู่แอ่งหนึ่ง สมุดการบ้านที่ใช้ขีดเขียนคำนวณถูกย้อมจนแดงฉาน
พอกวาดสายตามองเส้นขีดและสัญลักษณ์เหล่านั้น หลี่จุยหย่วนก็รู้สึกปวดแปลบในสมองอย่างรุนแรง จึงรีบพับปิดสมุดลงทันที
เขาเริ่มนึกออกเลาๆ ว่า ก่อนที่ตัวเองจะหมดสติไป ดูเหมือนกำลังคำนวณดวงชะตาของตัวเองอยู่ใช่ไหม?
ดูท่าแล้ว คงคำนวณดวงชะตาให้ตัวเองไม่ได้จริงๆ
เขาเงยหน้าดูเวลา ก่อนลุกขึ้นเริ่มทำความสะอาดจัดเก็บโต๊ะหนังสือ จากนั้นหยิบกะละมังไปอาบน้ำ พร้อมกับซักขยี้เสื้อผ้าที่เปื้อนคราบเลือดของตัวเองแล้วตากไว้