เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17
หลังจากผ่านประสบการณ์ตรงเกี่ยวกับเหตุการณ์ศพจมน้ำมาแล้วถึงสองครั้ง อีกทั้งยังเพิ่งอ่าน 《บันทึกเรื่องประหลาดแห่งแม่น้ำทะเลสาบ》 จบลงไปหยกๆ เดิมทีหลี่จุยหย่วนคาดหวังไว้ว่า ต่อไปจะได้ต่อยอดศึกษาหาความรู้ในด้านการรับมือกับศพจมน้ำอย่างเข้มข้นยิ่งขึ้น
เปรียบเสมือนพออ่านทำความเข้าใจในเชิงมโนทัศน์จบแล้ว ต่อไปก็น่าจะให้สูตรคำนวณมาบ้าง แล้วตนจะได้ลองหาโอกาสนำสูตรไปปรับใช้แก้โจทย์ดู
ทว่าพอล้วงหนังสือสองเล่มนี้ออกมา มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนวิชาหนึ่งเพิ่งจะเรียนไปได้แค่นิดเดียว จู่ๆ ก็เปิดหลักสูตรวิชาใหม่ขึ้นมาเพิ่มให้อีกสองวิชาเสียอย่างนั้น
เขาหันไปมองหีบใบนั้น กำลังลังเลใจว่าจะเอาหนังสือสองชุดนี้เก็บกลับเข้าไปแล้วล้วงสุ่มใหม่ดีหรือไม่ ทว่าในสมองก็พลันผุดคำพูดที่ปู่ทวดเคยเอ่ยกับตนในคืนนั้นขึ้นมา:
"เสี่ยวหย่วนโหวเอ๊ย อย่ามัวแต่มักใหญ่ใฝ่สูง ต้องเริ่มเรียนรู้จากพื้นฐานให้แน่นหนาเสียก่อน"
หลี่จุยหย่วนส่ายหน้า ช่างเถอะ ในเมื่อล้วงออกมาแล้ว ก็อ่านมันเถอะ
อ่านจบแล้ว เผลอๆ คราวหน้าอาจจะได้ดูโหงวเฮ้งทำนายดวงชะตาให้ศพจมน้ำก็ได้ใครจะไปรู้?
ทว่าการปลอบใจตัวเองแบบนี้มันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี
จะให้ไปดูโหงวเฮ้งให้ศพจมน้ำที่เน่าอืดจนเหมือนวุ้นหนังหมูพวกนั้นงั้นเหรอ?