เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 16
ยายเฒ่าหน้าแมวจ้องมองหลี่จุยหย่วนด้วยความตกตะลึงพรึงเพริดอย่างยิ่ง
เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่า คำพูดเมื่อครู่นี้ จะหลุดออกมาจากปากของเด็กตรงหน้านี้ได้
มือทั้งสองข้างของเธอ คลายออกจากหัวไหล่ที่บีบไว้ก่อนหน้านี้โดยไม่รู้ตัว ร่างกายก็ถอยร่นไปข้างหลังครึ่งก้าวเล็กน้อย
ในชั่วขณะนี้ เธอถึงกับเริ่มสงสัยขึ้นมา:
ทำไมเมื่อเปรียบเทียบกับเขาแล้ว ตัวเองถึงดูเหมือนเด็กที่ไม่ประสีประสา เอาแต่โมโหอาละวาดไปวันๆ กันแน่นะ?
ตัวเองกับเขา
ตกลงแล้วใครกันแน่ที่เป็นศพจมน้ำกันแน่?
เขาพูดออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ เด็ดขาดเฉียบคม ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่ยอมหยุด ยังคงร่ายต่อไป:
"คนที่ทำให้พิการ ต้องระวังตำแหน่งที่พิการด้วย แนะนำว่าควรจะให้เป็นอัมพาตครึ่งท่อนล่างจะดีที่สุด ตามสภาพความเป็นอยู่ของที่นี่ ไม่มีทางหาเก้าอี้รถเข็นมาให้เขาใช้แน่ และไม่มีใครยอมสละเวลาทำมาหากินมาคอยเข็นรถพาเขาออกไปเดินเล่นเปิดหูเปิดตาหรอก