เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15
ข้อสันนิษฐานเดิม ดูเหมือนจะได้รับการยืนยันหนักแน่นขึ้นไปอีกเมื่อได้เห็นชามใบนั้นที่วางอยู่บนพื้นตรงหน้าหลี่ซานเจียง เพราะในชามไม่เพียงแต่มีน้ำ ยังมีใบพิมเสนลอยอยู่อีกสองใบ
ถ้าหลี่ซานเจียงอยากดื่มน้ำเอง ข้างๆ ก็มีโต๊ะให้วางได้ ไม่จำเป็นต้องวางไว้บนพื้นดินเลย
นี่มันดูเหมือนเป็นการแสดงความเคารพยำเกรงเสียมากกว่า:
เชิญท่านจิบชานั่งพักเถอะ เรื่องอื่นๆ ขอให้ท่านยกมือขึ้นข้างหนึ่ง ไม่ต้องมายุ่มย่ามสอดมือเข้ามาเลย
หลี่จุยหย่วนเดินเข้าไปใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น คิดในใจว่า หรือปู่ทวดกำลังแกล้งหลับอยู่?
แต่ปัญหาคือ ถ้าปู่ทวดไม่อยากยุ่งเรื่องนี้จริงๆ แล้วทำไมถึงยังยอมมารับคุมพิธีล่ะ?
ถ้าแค่หวังเงินใส่ซอง แล้วทำไมต้องลากหลิวจินเสียกับปู่ใหญ่ซานเข้ามาร่วมด้วย?
ต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาแบบนี้เพื่อแลกกับเงินก้อนหนึ่ง คนที่มีกินมื้ออดมื้ออย่างปู่ใหญ่ซานอาจจะยอม แต่หลิวจินเสียฐานะทางบ้านค่อนข้างดี เธอจะยอมได้ยังไง?
ความขัดแย้งในเชิงตรรกะของการกระทำ ทำให้หลี่จุยหย่วนเริ่มเกิดความคลอนแคลนต่อภาพจำที่ตนมีต่อปู่ทวดเป็นครั้งแรก