เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 14
พอกินมื้อเช้าอันอุดมสมบูรณ์เสร็จแล้ว พวกหลี่ซานเจียงก็เตรียมตัวออกเดินทาง
ที่จริงที่บ้านมีรถสามล้อถีบส่งของคันหนึ่ง ด้านหลังต่อกระบะระแนงไม้ยาว ปกติเอาไว้ใช้ขนโต๊ะเก้าอี้ถ้วยชามสำหรับโต๊ะจีนงานมงคลและงานศพ แต่รุ่นเซิงปั่นจักรยานไม่เป็น บรรดาคนเฒ่าคนแก่จึงไม่กล้าให้เขามาหัดเอาดาบหน้าในวันนี้
ด้วยเหตุนี้ รุ่นเซิงจึงเข็นรถลากคันหนึ่งออกมาจากห้องเก็บของ ด้านหน้ากว้างขวางมาก พอหลี่ซานเจียง หลิวจินเสีย และปู่ใหญ่ซานขึ้นไปนั่ง รุ่นเซิงก็จับคันจับกดให้ตัวรถระนาบตรง จากนั้นก็เข็นผู้เฒ่าทั้งสามลงจากลานดินอย่างมั่นคงยิ่ง
ต้องยอมรับเลยว่า รุ่นเซิงตอนที่กินอิ่มท้องแล้ว มีเรี่ยวแรงมหาศาลจนน่าตกใจจริงๆ
แต่เมื่อมองแผ่นหลังของพวกเขาที่ลับตาไป ในใจของหลี่จุยหย่วนก็ยังคงกระสับกระส่ายกระวนกระวาย เพราะปฏิเสธไม่ได้เลยว่า นี่มันยังคงเป็นสูตรผสมมาตรฐานของพวก... คนแก่ คนอ่อนแอ คนป่วย คนพิการ และคนเด็ก ชัดๆ
ที่บ้านกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง
อาฉินผ่าซีกไม้ไผ่ทำโครงหุ่นกงเต๊กอยู่บนลานดิน น้าหลิวลงสีหุ่นกระดาษที่เพิ่งทำเสร็จใหม่อยู่ที่ชั้นหนึ่ง หลิวอวี้เหมยจิบชาอยู่หน้าประตูเรือนตะวันออก ส่วนหลี่จุยหย่วนกับฉินหลีกำลังอ่านหนังสือกันอยู่ที่มุมตะวันออกเฉียงใต้บนชั้นสอง
เขายังคงกะเวลาพาฉินหลีลงมาเข้าห้องน้ำ ดื่มน้ำ กินขนมเล่นเหมือนสองวันก่อน และตอนที่เดินผ่านหน้าหลิวอวี้เหมย เขาก็จะส่งยิ้มทักทายเธอด้วย