เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 8
คุณย่าหลิวบอกว่าหลานสาวของเธอไม่ได้เป็นโรคออทิสติกธรรมดาๆ มาบัดนี้ หลี่จุยหย่วนเชื่อคำพูดนั้นสนิทใจแล้ว
“น้าซานเจียง น้าซานเจียงครับ!”
ด้านหลัง เสียงร้องเรียกและเสียงฝีเท้าของหนิวฝูดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ สายตาของเด็กหญิงยังคงจับจ้องตามการเคลื่อนไหวของเขาไม่วางตา
จะปล่อยให้จ้องมองต่อไปแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด……
หลี่จุยหย่วนสาวเท้าเดินตรงไปหาเด็กหญิง หยุดยืนห่างจากธรณีประตูราวสี่เมตร จากนั้นก็ขยับตัวไปทางด้านข้างสองก้าว ใช้เรือนร่างของตนเอง บดบังสายตาของเด็กหญิงที่กำลังมองไปยังหนิวฝูไว้จนมิด
ความจริงแล้ว การเดินเข้าไปตรงหน้าเด็กหญิงแล้วใช้สองมือปิดตาเธอไว้ ย่อมเป็นวิธีที่ง่ายดายกว่า ทว่าเขาไม่กล้าทำ
คำเตือนของคุณย่าหลิวก่อนหน้านี้ไม่ใช่เรื่องที่พูดขึ้นมาลอยๆ แน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีบทเรียนราคาแพงอันนองเลือดของหลี่ซานเจียงเป็นเครื่องยืนยันอีกด้วย
หลี่จุยหย่วนสังเกตเห็นว่า แพขนตาของเด็กหญิงกำลังสั่นไหวระริกเบาๆ
เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการเข้ามาใกล้ของคนแปลกหน้าอย่างเขา หรือเป็นเพราะสิ่งที่เธอ ‘มองเห็น’ กันแน่