เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 7
กำแพงกั้นหนึ่งผืน เตียงนอนสองหลัง
บนเตียงฝั่งทิศตะวันตก หลี่ซานเจียงขมวดคิ้วแน่น ละเมอพึมพำออกมาเป็นระยะ สองมือสองเท้าปัดป่ายสะเปะสะปะ
ทว่าแม้จะมีปฏิกิริยารุนแรงถึงเพียงนี้ เขาก็ยังไม่อาจตื่นขึ้นจากฝันร้ายได้อยู่ดี
ในความมืดมิดคลุมเครือ ราวกับมีคนล่องหนคนหนึ่งกำลังกดทับอยู่บนร่างของตน
อีกฝ่ายหนักอึ้งยิ่งนัก กดทับจนหน้าอกอึดอัด แทบจะหายใจไม่ออก
ทว่าไม่ว่าตนจะพยายามออกแรงผลักไสเพียงใด ก็ไม่อาจผลักดันร่างนั้นออกไปได้เลย
หลี่ซานเจียงเองก็คาดไม่ถึงเลยว่า คนที่แบกศพมาตลอดทั้งชีวิตอย่างตน วันหนึ่งจะต้องมาโดนผีอำเข้าให้
แต่ถึงแม้จะตกอยู่ในสภาพกระวนกระวายใจ ร้อนรุ่มสับสนถึงเพียงนี้ เขาก็ยังคงหาเศษเสี้ยวความสบายใจมาปลอบประโลมตนเองได้:
“ดูท่าแล้ว ไอพิฆาตของเสี่ยวหย่วนโหวคงจะถ่ายโอนมาให้กูหมดแล้วสินะ ค่ายกลได้ผลแล้วโว้ย!”