เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 6
ไอความร้อนอบอ้าวในแต่ละวันจะเริ่มคลี่คลายลงในช่วงเวลานี้ กระทั่งสายลมที่พัดผ่านท้องทุ่งนาก็ยังแฝงไว้ด้วยความเย็นสบายอยู่บ้าง
หลี่จุยหย่วนหันหน้าไปทางผืนนา หลับตาลง แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ หลายคราอย่างตั้งอกตั้งใจ
“เสี่ยวหย่วนโหว เป็นอะไรไป บนตัวปู่ทวดมีกลิ่นเหม็นรึ?”
“เปล่าครับปู่ทวด ผมกำลังดมกลิ่นหอมของต้นข้าวอยู่ครับ”
“อ้อ แล้วได้กลิ่นไหมล่ะ?”
“ไม่ได้กลิ่นเลยครับ ไม่เหมือนกับที่เขียนไว้ในบทความเลย ในนั้นบอกว่ากลิ่นหอมของต้นข้าวน่ะหอมชื่นใจมาก”
“เด็กโง่เอ๋ย เอ็งมาผิดเวลาน่ะสิ รอให้ถึงตอนใส่ปุ๋ยหรือฉีดยาฆ่าแมลงก่อนเถอะ แล้วค่อยมาดม ปู่ทวดรับประกันได้เลยว่า กลิ่นมันจะฉุนกึกเตะจมูกแน่นอน!”
“ปู่ทวดล้อผมเล่นแล้ว”
“ฮ่าๆๆ” หลี่ซานเจียงบิดคอไปมา ยังคงแบกเด็กชายเดินไปตามคันนาต่อไป “ตอนนี้มันยังไม่มีกลิ่นอะไรหรอก แต่พอมันเกี่ยวข้าวแล้ว เอาไปตากแดด สีเอาเปลือกออก นึ่งเป็นข้าวสวยร้อนๆ หรือทำเป็นขนมข้าวเหนียว มีไอน้ำสีขาวพวยพุ่งขึ้นมา กลิ่นหอมนั่นน่ะ อยู่ไกลลิบก็ยังได้กลิ่นไม่ใช่รึ?”