เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 5
ชายวัยกลางคนที่นั่งยองอยู่ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน เมื่อเขายืดตัวตรง หลี่จวี๋เซียงก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าหลังค่อมของอีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่โก่งงุ้มเท่าก่อนหน้านี้แล้ว
“เฮะ?”
ชายผู้นั้นตบเอวตัวเองเบาๆ นึกในใจว่าหลิวมามาผู้นี้ช่างศักดิ์สิทธิ์สมคำร่ำลือจริงๆ ยังไม่ทันได้เริ่มพูดจาเป็นเรื่องเป็นราว แค่ก้าวพ้นธรณีประตูบ้านของเธอเข้ามา ร่างกายก็รู้สึกผ่อนคลายโล่งเบาขึ้นมาตั้งเยอะ
เขาไม่รอช้าอีกต่อไป เดินตรงดิ่งเข้าไปด้านในทันที
“ชุ่ยโหว เอ็งกับเสี่ยวหย่วนโหวไปกินข้าวต่อเถอะ”
หลังจากสั่งความเสร็จ หลี่จวี๋เซียงก็ตามเข้าไปในห้องชั้นในด้วย สายตาของหลิวจินเสียฝ้าฟาง มองไม่ค่อยชัด เวลาคุยธุระเธอจึงต้องคอยอยู่ข้างๆ เพื่อช่วยจดบันทึก
“พี่หย่วนโหว พวกเราไปกินข้าวกันต่อเถอะ?”
“อืม”
หลี่จุยหย่วนส่งเสียงตอบรับ แม้ความรู้สึกไม่สบายตัวจะยังไม่จางหายไป แต่เขาก็ยังคงพยายามก้าวเท้าออกไปข้างหน้า