กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 3
บ้านคือที่พักพิงสุดท้ายของจิตใจ ไม่ว่าจะพบเจอเรื่องใดมาจากข้างนอก เมื่อกลับถึงบ้านก็ย่อมได้รับความปลอบโยนและความคุ้มครองทางใจ
แต่ตอนนี้,
เธอเข้ามาในบ้านแล้ว!
หลี่จุยหย่วนเห็นว่าเรียกชุยคุ้ยอิงไม่ตื่นจริงๆ ก็เลยทำได้แค่วิ่งไปที่ห้องใน บนพื้นปูเสื่อนอนมีพวกพี่ๆ น้องๆ นอนอยู่
“พี่พานจื่อ ตื่นสิ!”
“พี่เหลยจื่อ รีบตื่นสิ!”
“พี่อิงจื่อ ตื่นสิ!”
หลี่จุยหย่วนวิ่งไปมาระหว่างพี่น้องทีละคน ผลักและเรียกทุกคนไม่หยุด แต่พวกเขาเหล่านั้นกลับเหมือนกับชุยคุ้ยอิงในครัว เรียกยังไงก็ไม่ยอมตื่น
“ติ๋ง… ติ๋ง… ติ๋ง…”