เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 2
เธอ,
ช่างงดงามเหลือเกิน
ระลอกน้ำกระเพื่อมไหวอย่างนุ่มนวล หักเหแสงและเงาได้อย่างพอดิบพอดี เมื่อประกอบกับกิริยาท่าทางของเสี่ยวหวงอิง ราวกับถูกเคลือบด้วยฟิลเตอร์
ก่อนหน้านี้หลี่จุยหย่วนเคยถูกพ่อแม่พาไปดูการแสดงศิลปวัฒนธรรมของหน่วยงานมาแล้ว เคยเห็นนักร้องและนักเต้นมืออาชีพมากมาย แต่เมื่อวานนี้เขาได้รับผลกระทบจากการแสดงของเสี่ยวหวงอิงไม่น้อยไปกว่าพวกพี่ๆ น้องๆ เลย
ภายใต้การสั่งสอนของพ่อแม่ เขาเป็นเด็กที่รู้ความและรักษากฎระเบียบมาโดยตลอด ทว่าเสี่ยวหวงอิงที่อยู่ใต้เพิงซอมซ่อนั้นกลับแสดงให้เขาเห็นถึงเสน่ห์อีกแบบที่เปี่ยมไปด้วยความดิบเถื่อน
คือความร่าน คือความร่านสวาท คือความบ้านนอก คือความไม่คู่ควรที่จะขึ้นเวที แต่กลิ่นอายนั้น ช่างหอมเย้ายวนเหลือเกิน
เธอเข้ามาแล้ว ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับคนในภาพวาด เดินออกมาจากภาพ แล้วกำลังเดินกลับเข้าไปในภาพ
ในวินาทีนี้ หลี่จุยหย่วนลืมสถานการณ์ของตัวเองไปแล้ว ราวกับจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองยังอยู่ในน้ำ ละเลยความหวาดกลัวที่หายใจไม่ออกและน้ำที่สำลักเข้าจมูกและปากอย่างต่อเนื่อง
จนกระทั่ง,