ตอนที่ 7 ไม่ต้องดูสีหน้าใคร

เสียงของเธอไม่ได้ดังมากนัก ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยพละกำลังที่ไม่มีใครกล้ามองข้ามง่าย ๆ ซูหงเหมยเงยหน้าขึ้น มองซูเฉียวที่ยืนกอดอกอยู่ตรงประตู

ซูซื่อยายังคงเป็นซูซื่อยาคนเดิม ทั้งดำทั้งผอม ใบหน้าธรรมดาไร้จุดเด่น แม้จะแต่งงานแล้ว เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ยังเป็นชุดผ้าป่านที่เต็มไปด้วยรอยปะ คนที่ปกติไม่กล้าแม้แต่จะผายลมในบ้าน พอแต่งงานแล้วกลับกลายเป็นคนโอหังถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

ซูหงเหมยนึกถึงสถานการณ์ของซูเฉียวในตอนนี้ ก่อนจะแค่นหัวเราะแล้วพูดว่า “ซูเฉียว เธอคิดว่าพอแต่งงานแล้วมีที่พึ่ง ก็เลยกล้ามาท้าทายฉันใช่ไหม?”

“อย่าลืมสิ เธอยังแซ่ซูอยู่ รอให้ ‘ผู้ชาย’ ของเธอตายเมื่อไหร่ เธอก็ต้องรีบไสหัวกลับตระกูลซูอยู่ดี”

ถึงตอนนั้น เธอจะให้ย่าขายซูซื่อยาให้พ่อม่ายชราที่อยู่บนภูเขาข้าง ๆ คนที่มีเด็กสามคนและเคยตีภรรยาตายมาแล้วถึงสามคน!