กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 104: หมู่บ้านเสี่ยวซานถุน
พวกเขาเดินเลียบเชิงเขาไปไกลมาก ก่อนจะเข้าไปในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ชื่อหมู่บ้านชุยเจียถุน ที่นี่เล็กมาก มีบ้านไม่ถึงสิบหลัง รวมผู้คนทั้งเด็กและผู้ใหญ่แล้วก็เพียงห้าสิบกว่าคน
พอมีคนแปลกหน้าเข้ามาใกล้ สุนัขที่ชาวบ้านเลี้ยงไว้ก็พากันเห่าเสียงดัง แต่ไม่ได้วิ่งเข้ามากัด เพียงยืนเห่าอยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้านเพื่อข่มขวัญคนจากภายนอกไม่ให้เข้ามาใกล้
เมื่อได้ยินเสียงเห่าที่ผิดปกติ ชาวบ้านก็ทยอยออกจากบ้านซุงมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
แน่นอนว่าอีกเหตุผลหนึ่งคือพวกเขาเบื่อจนแทบขาดใจ หลังจากอุดอู้อยู่ตลอดฤดูหนาวอันยาวนาน ในหมู่บ้านมีคนอยู่ไม่กี่คน เรื่องที่ควรคุยก็พูดกันจนหมดแล้ว แม้แต่การนั่งคุยเล่นก็ยังไม่อยากทำ ได้แต่เฝ้ารอเรื่องใหม่ๆ หรือแขกที่นำข่าวสารจากแดนไกลมาให้