กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 96: ช่างทองเฒ่าหลัวหลังค่อม
หลี่ชิงโจวจะพูดอะไรได้ล่ะ?
จะให้เขาบอกคุณย่าว่า หลานชายของเธอหิวจนตกอยู่ในสภาพน่าเวทนา ไม่เพียงหิวจนตาเป็นประกายสีเขียว ต้องออกไปลักเล็กขโมยน้อย แถมยังจำเป็นต้องออกไปขอทานอีกงั้นเหรอ?
ช่างมันเถอะ คุณย่าเป็นคนใจดีมีเมตตา จะไปกระตุ้นเธอทำไม เดี๋ยวตกใจมากเข้า เกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะยุ่งกันใหญ่
“หลิวเหว่ยสบายดี เขาเก่งมากด้วย เป็นหัวหน้าของพวกเราเยาวชนปัญญาชน ทุกคนชื่นชมเขาและเต็มใจฟังเขา
ผู้ปฏิบัติงานของกองการผลิตที่พวกเราอยู่ก็ใจดี ไม่คอยหาเรื่องหรือรังแกเยาวชนปัญญาชน แถมยังจัดงานเบา ๆ ให้ทำอยู่เสมอ
นอกจากอาหารจะไม่ค่อยพอกินแล้ว ที่นั่นยังขาดแคลนน้ำอยู่บ้าง แต่จริง ๆ ก็ถือว่าไม่เลวนะ”
“จริงเหรอ? แต่ฉันได้ยินคนพูดว่าที่นั่นเกือบมีคนอดตาย ต้องออกไปขอทานทุกปีไม่ใช่เหรอ?”