กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 97: คนคุ้นเคยไม่โกง เสียใจไปทั้งชีวิต
เฒ่าหลัวหลังค่อมอยู่บ้านจริง ๆ หลี่ชิงโจวผลักประตูรั้วสองบานที่ใกล้พังเข้าไปในลาน แล้วตะโกนเรียกสองครั้ง ไม่นาน ชายชราหลังค่อมคนหนึ่งก็แหวกม่านผ้าฝ้ายโผล่หน้าออกมาจากห้องตะวันออกที่มีมอสขึ้นเต็มหลังคากระเบื้อง
“มาหาใคร?”
“ผมเป็นคนที่ลูกชายของหลิวแว่นแนะนำมาครับ”
หลิวแว่นเป็นฉายาของพ่อเจ้าหนู สมัยก่อนตอนที่พ่อเจ้าหนูทำงานเป็นเสมียนบัญชีในโรงรับจำนำ เขามักสวมแว่นกรอบกระดองเต่าสีชาอยู่เสมอ นานวันเข้า ผู้คนจึงตั้งฉายาให้เขาว่าหลิวแว่น
พอหลี่ชิงโจวเอ่ยถึงหลิวแว่น เฒ่าหลัวหลังค่อมก็ประหลาดใจอย่างมาก และรีบหันไปมองทางประตูรั้วโดยไม่รู้ตัว
“ไม่ต้องห่วง ผมรู้ว่าตรงประตูมีคุณป้าหลายคนนั่งอยู่ ผมบอกพวกเธอว่ามาทวงเงินเก่าที่คุณค้างไว้ให้ชดใช้ พวกเธอคงไม่ได้สงสัยอะไรหรอกครับ”