บทที่ 95: เตรียมหาเงินสักหน่อย

บทที่ 95: เตรียมหาเงินสักหน่อย

ฟ่านเฉาหยางเห็นหลี่ชิงโจวไม่ยี่หระ ก็เริ่มร้อนใจขึ้นมาทันที:

“เพื่อน ฉันพูดเรื่องพวกนี้กับนายด้วยความหวังดีนะ เวลาออกไปข้างนอกจะประมาทไม่ได้จริง ๆ”

หลี่ชิงโจวอดหัวเราะไม่ได้ “เอาอย่างนี้แล้วกัน พอขึ้นรถ เราผลัดกันพักผ่อน คอยดูแลสัมภาระให้กัน ดีไหม?”

“ได้สิ ถึงตอนนั้นฉันเข้าเวรแรกเอง”

แล้วผลลัพธ์น่ะเหรอ?

หลังจากทั้งสองคนสะพายสัมภาระพะรุงพะรังวิ่งเหยาะ ๆ ตามผู้โดยสารคนอื่นขึ้นรถไฟ ฝ่าความโกลาหลไปหาที่นั่ง วางสัมภาระและจัดการทุกอย่างเรียบร้อยได้ไม่นาน ฟ่านเฉาหยางก็ฟุบหลับอยู่บนโต๊ะเล็ก เสียงกรนดังสนั่นราวฟ้าร้อง

ฟ่านเฉาหยางหลับยาวจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนจะตื่นขึ้นมานวดคอที่เมื่อยล้า ยกแขนขึ้นหาวพลางบิดขี้เกียจ จากนั้นถึงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนตัวเองควรเข้าเวร