บทที่ 29: คนใกล้ชาดย่อมแดง คนใกล้หมึกย่อมดำ

บทที่ 29: คนใกล้ชาดย่อมแดง คนใกล้หมึกย่อมดำ

“ชิงโจว เนื้อพวกนี้อะไรน่ะ? เยอะจัง”

“ไม่เยอะหรอก แค่ไก่ป่าหนึ่งตัวกับกระต่ายผอมแห้งหนึ่งตัวเอง เนื้อก็มีไม่เท่าไร”

“นี่ไม่เยอะเหรอ? นายเตรียมจะทำเนื้อพวกนี้กินคืนนี้ใช่ไหม? นายกินหมดคนเดียวไหวเหรอ?”

“หมายความว่าไง?”

สองเยาวชนปัญญาชนหญิงแทบจะน้ำลายไหล “ฮิฮิ ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากช่วยนายแบ่งเบาภาระนิดหน่อย”

“ไม่ต้องเลย ฉันกลัวพวกเธอสองคนแล้วจริง ๆ หรือไม่ก็เอาให้พวกเธอบางส่วน เอากลับไปต้มกินเองไหมล่ะ?”

“ไม่เอาหรอก แค่เอากลับไปก็ทำให้คนอื่นขุ่นเคืองแล้วว่าใครควรได้กินหรือไม่ได้กิน แถมตัวเองยังแทบไม่ได้กินสักสองคำด้วย”

“ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงที่มากับนายคนนั้นเลย คนที่ชื่อเกาหลานน่ะ สมองเหมือนมีปัญหา ไล่กัดทุกคนที่ขวางหน้า!”