บทที่ 27: ดันมาเจอกันเข้า

บทที่ 27: ดันมาเจอกันเข้า

ตอนนี้ไม่ต้องสนแล้วว่าชื่อจะน่าอายหรือเปล่า ฝึกไปก่อนค่อยว่ากัน หลี่ชิงโจวทำความคุ้นเคยกับวิชาเวททั้งสามอย่างทีละอย่าง แล้วเริ่มฝึกตามลำดับ

ตอนนี้เองจึงเห็นข้อเสียของการมีระบบความรู้ไม่ครบถ้วน ชัด ๆ ว่าเขาเป็นมือใหม่ที่เพิ่งฝึกจนเข้าสู่ระดับชักนำปราณเข้าสู่ร่าง แต่กลับต้องก้าวข้ามไปถึงขั้นปล่อยปราณออกภายนอกทันที

ไม่ใช่แค่ต้องปล่อยปราณออกมาเท่านั้น แต่ยังต้องควบคุมมันได้ดั่งแขนขาของตัวเอง ควบคุมปราณอย่างละเอียดจนรวมตัวเป็นเส้นไหมบาง ๆ โดยห้ามขาดตอนกลางคันด้วย เรื่องแบบนี้จะง่ายได้ยังไงกัน?

ถ้าอยู่ในโลกบำเพ็ญเซียน แค่หาผู้บำเพ็ญที่พอรู้เรื่องมาถามสักคน ก็คงรู้ทันทีว่าควรควบคุมปราณให้ดีกว่านี้ยังไง

หรือไม่ก็หาเคล็ดวิชาและคัมภีร์เล่มอื่นมาเทียบเคียงกัน