บทที่ 17: มิติเก็บของกับการตักน้ำ

บทที่ 17: มิติเก็บของกับการตักน้ำ

หลี่ชิงโจวยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้าน ด้วยประสบการณ์ความรักอันน้อยนิด เขาไม่รู้เลยว่าควรทำยังไง

น้ำตาของสาวสวยทำให้เขาใจอ่อนอย่างมาก อยากวิ่งตามไปก็อยากอยู่หรอก แต่ไม่กล้า ป๊อดสุด ๆ

หลังจากมองไม่เห็นเงาร่างอันงดงามนั้นไปนานแล้ว เสียงไก่ตัวผู้ในหมู่บ้านที่ขัน “เอ้กอีเอ้กเอ้ก” หลายครั้งจึงปลุกเขาให้ได้สติ

ชั่วขณะนั้น หลี่ชิงโจวรู้สึกสับสน และคิดว่าตัวเองช่างไม่ได้เรื่องจริง ๆ

เขาเดินกลับไปอย่างห่อเหี่ยว พอกลับถึงบ้านถ้ำดิน จึงนึกขึ้นได้ว่าของบนเตียงเตาอิฐยังอยู่ที่ลานเหนือถ้ำดิน

เขาใช้แรงอยู่นานกว่าจะขนของลงมาปูให้เรียบร้อย จากนั้นหลี่ชิงโจวก็นั่งเหม่ออยู่ตรงปลายเตียงเตาอิฐพักใหญ่ ก่อนจะนึกถึงมิติเก็บของของตัวเองขึ้นมาได้ในที่สุด

มิติเก็บของที่ระบบให้มานั้นทำแบบขอไปที ไม่มีน้ำพุวิญญาณ แถมยังอัปเกรดไม่ได้ เป็นเพียงมิติธรรมดา ๆ ขนาดพอ ๆ กับตู้เย็นแช่แข็งที่มีพื้นที่เท่าห้องหนึ่งห้อง