บทที่ 16: สุขสำราญชั่วครู่

บทที่ 16: สุขสำราญชั่วครู่

ตามจังหวะการขยับตัวของหญิงสาว คลื่นเนื้อสั่นไหวจนหลี่ชิงโจวตาพร่า เขาจึงเข้าใจว่าทำไมเธอถึงต้องกอดเข่าไว้

อาจเป็นเพราะอากาศร้อน หรือไม่ก็เพราะที่บ้านยากจน ใต้เสื้อแขนกุดตัวสั้นของเธอไม่มีเสื้อตัวอื่นสวมทับ แถมกระดุมเสื้อยังใช้การไม่ได้ เธอจึงต้องเผชิญหน้ากับหลี่ชิงโจวอย่างเปิดเผย

ภายใต้แสงสุดท้ายที่ขอบฟ้า เงาร่างกลมมนอวบอิ่มช่างงดงามน่าตื่นตะลึง ดึงดูดสายตาของหลี่ชิงโจวไว้อย่างลึกซึ้ง

“วางของลงก่อนสิ ทำไม นายตื่นเต้นเหรอ?”