บทที่ 193 ลงเรือโจร

บทที่ 193 ลงเรือโจร

ต่อมาเมื่อกองทัพชิงเคลื่อนพลผ่านด่าน หร่วนต้าเฉิงก็แปรพักตร์ไปสวามิภักดิ์ต่อกองทัพชิงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ซ้ำยังเสนอตัวเป็นผู้นำทาง พากองทัพบุกตะลุยลงใต้ไปตลอดเส้นทาง

"นี่มันลูกไม้อันใดกัน"

หร่วนต้าเฉิงถือตั๋วเสบียงสีแดงสดไว้ในมือด้วยความงุนงง ทว่าก้นบึ้งหัวใจกลับไม่ยอมเชื่อเรื่องพรรค์นี้ แจกเสบียงอาหารให้ชาวบ้าน ให้ชาวบ้านมากินของฟรีจากทางการน่ะรึ

ล้อเล่นกันหรือไร

ใต้หล้านี้จะมีคนโง่เง่าปานนั้นเชียวรึ

เขารู้สึกว่าโจวซื่อเสียนกับสือเข่อฝ่าคือสองตัวโง่งม ไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าใต้หล้านี้จะมีคนโง่เขลาเบาปัญญาถึงเพียงนี้ได้อย่างไร

"แผนลวงชัดๆ!"

หร่วนต้าเฉิงฉีกตั๋วเสบียงทิ้งอย่างไม่ไยดี ก่อนจะตบโต๊ะดังฉาด "ในเมืองหนานจิงมีราษฎรสามแสนคน คนละสิบชั่ง รวมแล้วก็สามล้านชั่ง!"

ข้าวสารชั้นดีสามล้านชั่งในเจียงหนานยามนี้มีมูลค่ากี่ตำลึงเงินกันเล่า