บทที่ 192 มหาสงครามเสบียงอาหาร

บทที่ 192 มหาสงครามเสบียงอาหาร

เสบียงที่ขนมาลำแล้วลำเล่าทำเอาสือเข่อฝ่าถึงกับตะลึงงัน ต้าหมิงขาดแคลนเสบียง ทว่าโพ้นทะเลกลับมีอยู่ล้นเหลือ เรื่องพรรค์นี้เขาไม่เคยคิดถึงมาก่อนเลย

พวกบัณฑิตฮั่นหลินหรือวิญญูชนจอมปลอมเหล่านั้นก็ไม่เคยนึกถึง ยิ่งไปกว่านั้นยังยกเอาข้อหาฉกรรจ์อย่างการก่อศึกสร้างความขัดแย้งตามแนวชายแดนโดยพลการ มาคอยกดขี่เหล่าแม่ทัพนายกองแห่งต้าหมิงไม่ให้ทำสงครามภายนอกอีก

"อืม..."

ใต้เท้าเสนาบดีพลันตาสว่างแจ่มแจ้ง คล้ายกระจ่างในบางเรื่องขึ้นมา หากต้าหมิงยึดครองดินแดนโพ้นทะเลได้เพิ่มอีกสักหน่อย จะยังเกิดภัยอดอยากอยู่อีกหรือ

คำถามนี้ทำให้สือเข่อฝ่ายืนนิ่งงัน ครุ่นคิดอยู่นานสองนาน รู้สึกราวกับมีประกายความคิดผุดขึ้นในหัว เริ่มจะเปิดกะโหลกตนเองขึ้นมาบ้างแล้ว

"เฮ้อ"

โจวซื่อเสียนยิ้มน้อยๆ เรื่องแค่นี้ยังต้องมานั่งคิดมากอยู่อีกรึ

โลกใบนี้ นอกจากพวกหนอนหนังสือแห่งต้าหมิงแล้ว ผู้ใดบ้างไม่รู้ถึงความสำคัญของอาณานิคมโพ้นทะเล นี่ยังอุตส่าห์ตั้งกฎบ้าน้าบออะไรอย่างประเทศที่ไม่พึงยกทัพไปตี ช่างโง่เขลาเบาปัญญาเป็นที่สุด

แผ่นดินเทียนเฉาอันเกรียงไกรถึงเพียงนี้ กลับต้องมาเผชิญความอดอยากขาดแคลนเสบียง