กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย BK Novel
บทที่ 174 สวนหลิวหยวนรับไอวสันต์
"กลีบดอกร่วงโรยหาใช่ไร้น้ำใจ แปลงเป็นดินฤดูใบไม้ผลิ... พิทักษ์บุปผาสืบไป"
นี่เป็นบทกวีเลื่องชื่อที่ขับขานสืบทอดพันปีอีกแล้ว บนเรือเงียบสงัดไปเนิ่นนาน หญิงสาวหลายคนพึมพำกับตนเอง พลางซึมซับรสคำ ใต้เท้าโจวผู้นี้มักทำเรื่องเกินความคาดหมายอยู่เสมอ
บทกวีที่ร่ายออกมาล้วนชวนให้สะเทือนอารมณ์ถึงเพียงนี้
ซ่า ซ่า
เหนือน่านน้ำคลองขุดใหญ่ ผิวน้ำทอประกายระยิบระยับ มีเพียงเสียงแผ่วเบาของพายที่แหวกผ่านสายน้ำ เหล่าสตรีเงียบงันเนิ่นนาน ดื่มด่ำกับบทกวีรักบทนี้
ชั่วครู่ต่อมา ดวงตาแต่ละคู่ก็รื้นไปด้วยม่านหมอก กวีสองวรรคนี้เรียกได้ว่าพรรณนาถึงความเปล่าเปลี่ยวร้าวรานและความรักความผูกพันอันลึกซึ้งในโลกมนุษย์จนหมดสิ้น
"อยู่ดีๆ ก็แต่งกลอนขึ้นมา ทำเอาคนเขาต้องเสียน้ำตาอีกแล้ว"
ใต้เท้าโจวช่างเข้าใจหัวอกสตรีเหลือเกิน โดยเฉพาะสตรีที่มีเรื่องราวฝังใจ...
เนิ่นนานผ่านไป หลิวหรูซื่อจึงซับหางตา พลางเอ่ยด้วยใบหน้าแดงซ่านเสียงแผ่ว "หากท่านแต่งกวีเช่นนี้ได้ดีๆ อีกสักบท ข้าน้อยจะยอมให้ท่าน..."