บทที่ 169 สิ้นชาติ

บทที่ 169 สิ้นชาติ

ภายในท้องพระโรงพลันเงียบสงัดลง

หลี่จื้อเฉิงจับจ้องมองนิ่ง อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยละล่ำละลัก "เจ้า... ที่แท้เป็นเพียงบัณฑิตอ่อนแอหรอกหรือ"

ท่าทางดูจะผิดหวังอยู่บ้าง

"ถูกต้อง"

โจวซื่อเสียนยิ้มบางๆ "จักรพรรดิซุ่นยังมีสิ่งใดจะเอ่ยอีกหรือไม่"

หลี่จื้อเฉิงเพียงมองนิ่งไม่กะพริบตา แล้วสายตาก็เลื่อนไปเห็นหลี่เหยียนกับหลี่จิ่นที่สวมเสื้อเกราะศึกเป็ดแมนดาริน ยืนอยู่ด้านหลัง

สีหน้าของอดีตจักรพรรดิต้าซุ่นดูพิลึกพิลั่น หลี่เหยียนกับหงเหนียงจื่อเบือนหน้าหนีไม่อยากสบตา ส่วนหลี่จิ่นก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ ไม่เอ่ยคำใดแม้แต่ครึ่งคำ

ความเงียบงันประดุจความตายเข้าปกคลุมท้องพระโรง

ไม่นานนัก หลี่จื้อเฉิงก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น "ฮะๆ ฮ่าๆๆ"