กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย BK Novel
บทที่ 168 พิชิตลั่วหยาง
พยัคฆ์เดี่ยวหลี่จิ่นไม่เคยทำชั่ว มิหนำซ้ำยังเคยเจียดเสบียงทหารออกมาสงเคราะห์ราษฎรลั่วหยาง วินัยของทหารใต้บังคับบัญชาก็ค่อนข้างดี จึงได้รับการปล่อยตัวในทันที
หลี่จิ่นรู้สึกว่าตนโชคดีเหลือล้น ลอบประสานมือคารวะอย่างเงียบๆ พลางทอดถอนใจแผ่วเบา ครานี้คงต้องกลับบ้านไปทำไร่ไถนาเสียแล้ว
"ช่างเถอะ"
ลาภยศสรรเสริญหรือแต้มความชอบเปิดแผ่นดินอันใด ล้วนเป็นเพียงฝันกลางวันทั้งสิ้น
ยามนี้ตื่นจากฝัน รักษาชีวิตรอดไว้ได้ก็นับว่าโชคช่วยยิ่งนัก
เขาเดินออกมานอกกระโจม มองดูสหายร่วมทัพกลุ่มหนึ่งที่ไม่ไกลออกไป ซึ่งยามปกติมักก่อกรรมทำเข็ญสารพัด คนเหล่านั้นถูกมัดด้วยเชือก สีหน้าซีดเผือดร่ำไห้ขณะถูกคุมตัวไปยังลานประหาร
ดาบเหล็กวูทซ์สะท้อนแสงวาบถูกฟันลงมา ศีรษะมนุษย์ร่วงหล่นสู่พื้นทีละหัว หลี่จิ่นพลันเหงื่อกาฬแตกพลั่ก บางทีการกลับไปเป็นชาวนาก็อาจจะดีเหมือนกันกระมัง?
"น้องรัก!"
ทันใดนั้น หลี่เหยียนก็วิ่งตามออกมาจากกระโจม ร้องเรียกให้หยุด "ช้าก่อน"