บทที่ 170 ศาสตร์ครองใจจักรพรรดิ

บทที่ 170 ศาสตร์ครองใจจักรพรรดิ

อีกประการหนึ่ง ในใต้หล้านี้ผู้ใดจะกล้าเอาชีวิตใต้เท้าโจวเล่า มิเช่นนั้นกองทัพเฟิ่งเวยที่ดุร้ายดั่งเสือสิงห์คงกรูกันเข้ามาฉีกผู้นั้นเป็นชิ้นๆ เสียมากกว่า

อย่างมากก็แค่พ่นน้ำลายด่าทอเท่านั้น

โจวซื่อเสียนสนทนากับซุนฉวนถิงและหลี่เหยียนอย่างละเอียด ยิ่งฟังคนทั้งสองก็ยิ่งตื่นตะลึง พยักหน้าหงึกๆ ไม่หยุด รู้สึกว่านี่เป็นหนทางอันยอดเยี่ยมยิ่ง

แท้จริงแล้วสถานการณ์ของแผ่นดินจงหยวนในยามนี้เหมือนกับทวีปใหม่แห่งอเมริกาไม่มีผิดเพี้ยน หลังผ่านศึกสงครามอันยาวนาน ประชากรสูญเสียไปอย่างหนักหนาสาหัส

ล้วนต้องสร้างขึ้นมาใหม่บนเถ้าถ่านเช่นเดียวกัน

ทวีปใหม่แห่งอเมริกายังสามารถเริ่มจากศูนย์ จากผืนดินรกร้างป่าเถื่อน ก้าวสู่ความเป็นอุตสาหกรรมได้ภายในเวลาหนึ่งร้อยปี ต้าหมิงและจงหยวนย่อมทำได้เช่นกัน

ทว่าเรื่องนี้กลับถูกพวกแมนจูชิงถ่วงความเจริญเสียสิ้น

ยามที่แมนจูชิงเข้าด่าน พวกมันทำอย่างไร ให้พวกขุนนางแปดกองธงขี่ม้า ควบตะบึงตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ม้าวิ่งไปได้ไกลเพียงใดก็กวาดต้อนยึดครองที่ดินได้มากเพียงนั้น

นี่เรียกว่าการควบม้าฮุบที่ดิน