บทที่ 163 ลมเหนือหวีดหวิว

บทที่ 163 ลมเหนือหวีดหวิว

เมื่อได้ใจราษฎรลั่วหยาง กองทัพเฟิ่งเวยยังคงอัตรากำลังเดิมไว้ที่สามหมื่นนาย เป็นกองทัพผสมที่มียุทโธปกรณ์และกำลังพลครบครัน ทั้งทหารม้า ทหารราบ ทหารปืนใหญ่ ทหารช่าง รวมถึงกองเสบียงและยุทโธปกรณ์กองทัพ

ทว่ากลับได้ชายฉกรรจ์อาสามาช่วยศึกเพิ่มขึ้นอีกสามหมื่นคน โจวซื่อเสียนจึงแจกจ่ายอาวุธและกระสุนดินดำ จัดคนเหล่านี้เข้าสังกัดค่ายเสบียงเพื่อช่วยสนับสนุนการรบ

นี่แหละคือราษฎรแห่งต้าหมิง ขอเพียงไม่ไปเข่นฆ่ารังแก มีข้าวน้ำให้กินอิ่มท้อง เจ้าก็คือทัพธรรมที่ผู้คนนับหมื่นแสนเทิดทูน เลื่อมใสศรัทธา

ซ้ำยังพร้อมใจช่วยเจ้ากอบกู้ใต้หล้าอีกด้วย!

ครั้นถึงชานเมืองทิศตะวันออกของลั่วหยาง กองทัพเฟิ่งเวยก็หยุดทัพ ด้านหนึ่งกวาดล้างที่มั่นต่างๆ ของกองทัพซุ่นนอกเมือง อีกด้านส่งทหารม้าเบาไปติดต่อประสานงานกับกองทัพฉิน

เพื่อรักษาก้าวเดินให้สอดคล้องกับกองทัพพันธมิตร

การนำทัพทำศึกพึงรอบคอบประหนึ่งเดินบนแผ่นน้ำแข็งบาง ห้ามบุ่มบ่ามรุกคืบเป็นอันขาด

เพียงไม่กี่วัน ทัพหมิงหนึ่งแสนสามหมื่นนายจากทิศตะวันออกและทิศใต้ก็รวมกำลังเป็นวงล้อม บีบกระชับเข้าหาเมืองลั่วหยาง