บทที่ 164 ห่ากระสุนปืนใหญ่

บทที่ 164 ห่ากระสุนปืนใหญ่

นอกเมืองลั่วหยาง ธงศึกสุริยันจันทราสะบัดพลิ้ว

ลมพายัพหนาวเหน็บ เครื่องแบบทหารสีแดงชาดโบกสะบัดเสียงพรึ่บพรั่บ

ภายใต้แสงตะวันคล้อยในฤดูหนาว ค่ายกลทัพนั้นแดงฉานบาดตายิ่งนัก อีกทั้งยังดูประหนึ่งป่าดงดิบที่ก่อขึ้นจากเหล็กกล้า แผ่ประกายเย็นเยียบ ทว่ากลับสว่างกระจ่างตาชวนให้หลงใหล

ห่างออกไปสิบลี้ หลี่จิ่นผู้รักษาชานเมืองฝั่งตะวันออกถึงกับด้านชาไปทั้งร่าง เขาไม่เคยเห็นกองทัพที่จัดขบวนศึกเช่นนี้มาก่อน และเหล่าลูกน้องของเขาก็ยิ่งไม่เคยพบเจอ

การกรำศึกมานานปีทำให้มีสัญชาตญาณระวังภัยเหนือธรรมดา ส่งผลให้เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง หลี่จิ่นรู้สึกว่าตนได้ก่อความผิดพลาดครั้งมหันต์เข้าแล้ว

เขาพยายามประเมินขีดความสามารถในการรบของกองทัพเฟิ่งเวยไว้สูงลิ่วแล้วแท้ๆ แต่ดูยามนี้ยังนับว่าประเมินพลาดไปโข แสนยานุภาพของทัพเฟิ่งเวยเหนือกว่าที่จินตนาการไว้ไกลลิบ

ในเวลาไม่นาน เสียงกระซิบกระซาบพลันดังขึ้นในค่ายใหญ่ของกองทัพซุ่น บรรดาแม่ทัพต่างยากจะสะกดความตื่นตระหนกไว้ได้ ขบวนทัพอันเกรียงไกรของทัพเฟิ่งเวย เห็นได้ชัดว่ามิใช่ตอไม้ที่จะโค่นลงได้ง่ายๆ!

ทว่าเพลานี้จะแปรค่ายกลก็สายเกินกาลแล้ว