บทที่ 162 ทิศบูรพาแห่งลั่วหยาง

บทที่ 162 ทิศบูรพาแห่งลั่วหยาง

ทัพหลวงกรีธาทัพลงใต้ ประชิดถึงหน้าค่ายคูเมือง

ชาวเมืองลั่วหยางหลายสิบนายที่รอดชีวิตอยู่ในตำบลต่างหลั่งน้ำตาด้วยความปิติ พวกเขากล้ำกลืนผ่านภัยสงคราม อุทกภัย และโรคระบาด จนสิ้นหวังไปนานแล้ว

แต่ในที่สุดก็เฝ้ารอจนทัพหลวงเคลื่อนพลลงใต้มาถึง

เพลานี้นอกตำบลฟ้าสว่างโร่

ทหารม้าปืนไฟประจำกองบัญชาการผู้บัญชาการทหารแห่งกองทัพเฟิ่งเวยปรากฏกายขึ้น โจวซื่อเสียนย่อมอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เขาพากลุ่มคนอย่างโจวอาปู้บุตรบุญธรรม และนามู่จงพระชายาใหญ่ เข้าสู่ตำบลภายใต้การอารักขาของทหารองครักษ์ส่วนตัว

ภาพเบื้องหน้าที่ปรากฏสู่สายตาช่างเวิ้งว้างรกร้าง ราวกับเมืองผีสิง

ชาวบ้านหลายสิบคนที่รอดชีวิตมาได้ต่างซาบซึ้งในบุญคุณ พากันเดินตามผู้นำอย่างชายชรามาทรุดตัวโขกศีรษะให้เขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ผู้เฒ่าขอน้อมรับทัพหลวง!"

ดูเหมือนชายชราผู้นี้จะเป็นหัวหน้าตระกูลใหญ่ในตำบล