บทที่ 132 กองทัพชิงบุกทะลวงค่าย

บทที่ 132 กองทัพชิงบุกทะลวงค่าย

เมื่อเฟ่ยหยางอู่ กู้ซานเอ๋อเจินแห่งกองธงน้ำเงินขลิบไม่ยินยอมให้บุกต่อ หาวเก๋อก็ไร้หนทาง แม้ตนจะเป็นถึงองค์ชายใหญ่ต้าอาเกอ ทั้งยังเป็นแม่ทัพคุมแนวรบฝั่งประจิม ทว่า...ยามนี้หาเหมือนกาลก่อนไม่

ในฐานะองค์ชายผู้ตกอับ จึงไม่บังควรไปล่วงเกินขุ่นเคืองเฟ่ยหยางอู่ให้หนักหนานัก

กู้ซานเอ๋อเจินอย่างเฟ่ยหยางอู่ล้วนเป็นผู้กุมอำนาจที่แท้จริง แต่ละคนผ่านศึกมานับร้อย มีผลงานศึกเกริกไกร ทั้งยังเป็นเสาหลักค้ำจุนต้าชิง

"ตกลง"

หาวเก๋อพยักหน้า ในที่สุดก็สงบสติอารมณ์ลงได้

ยามนี้ตะวันคล้อยต่ำทางทิศประจิม แสงอัสดงแดงฉานดั่งเพลิงผลาญ

เฟ่ยหยางอู่พลิกกายยืนตระหง่านบนหลังม้าศึก ทอดสายตามองไกล เพ่งดูแนวคูน้ำตื้นและกำแพงเตี้ยอันประหลาดตาที่เรียงรายอยู่กึ่งกลางไหล่เขาของทัพหมิง...

"ค่ายกลประหลาดแท้"

สัญชาตญาณทางทหารจากการกรำศึกมาอย่างยาวนาน ทำให้เขารู้สึกถึงความผิดปกติได้อย่างแม่นยำ จึงกระโดดลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว พลางปัดมือไปมา