บทที่ 133 คลั่งฆ่า

บทที่ 133 คลั่งฆ่า

ทว่าโจวซื่อเสียนกลับยืนตระหง่านไม่ไหวติง ปักหลักอยู่อย่างโอ่อ่าผึ่งผายเช่นนั้น

ขณะที่พลธนูทัพชิงจำนวนมากบุกตะลุยขึ้นมาภายใต้การคุ้มกันของทหารม้าและทหารราบ แนวหน้าก็พลันมีห่าฝนธนูเทกระหน่ำ พลทหารกองทัพเฟิ่งเวยในขบวนรบรูปวงกลมล้มพับลงไม่ขาดสาย

แถวหน้าล้ม แถวหลังก็ก้าวขึ้นมาอุดช่องว่าง ทหารบาดเจ็บไม่อาจรับการรักษาได้ทัน ทั่วทั้งแนวรบเหลือเพียงการบรรจุลูกปืนและลั่นไกอย่างเป็นกลไกเท่านั้น

"ยิง!"

ท่ามกลางกลุ่มควันดินปืน เสียงระเบิดก้องของปืนไฟประหนึ่งสุรเสียงมัจจุราชทวงวิญญาณ ยังคงแผดคำรามอย่างดื้อดึงทรหดภายใต้การโอบล้อมโจมตีอันบ้าคลั่งของฝ่ายชิง

การระดมยิงแต่ละระลอกปลิดชีพข้าศึกไปเป็นจำนวนมาก กระทั่งแนวหน้าของค่ายคูรูปวงกลมถูกทัพชิงที่ดาหน้าเข้ามาดั่งผึ้งแตกรังบุกทะลวง เสียงปืนไฟจึงเริ่มแตกกระจัดกระจาย

ความทรหดย่อมมีขีดจำกัด

ในยุคสมัยที่ไร้ซึ่งระเบิดมือ ไร้ปืนกลเบาหรือปืนกลหนัก รูปขบวนแถวหน้ากระดานปืนไฟจะต้านทานการบุกราตรีอันบ้าคลั่งปานนี้ของทัพชิงได้หรือไม่

คำตอบคือต้านไม่อยู่