บทที่ 112 ศึกปืนใหญ่

บทที่ 112 ศึกปืนใหญ่

กองทัพซุ่นใช้เวลาไปถึงสิบสองวันเต็ม สิ้นเรี่ยวสิ้นแรงแทบขาดใจ กว่าจะเข็นปืนใหญ่เสินเวยต้าเจียงจวินแปดกระบอกขึ้นมาได้

ตลอดสิบสองวันเต็มนี้ ทหารซุ่นมิได้ทำสิ่งใดเลย กองทัพสองแสนนายล้วนออกไปยืนตากลมหนาวอยู่กลางทุ่งโล่ง ขณะที่สภาพอากาศยิ่งทวีความหนาวเหน็บขึ้นเรื่อยๆ

ทหารแต่ละนายล้วนหนาวสั่นจนหน้าเขียวหน้าคล้ำ

ทว่ากองทัพเฟิ่งเวยกลับหลบอยู่หลังสนามเพลาะ ก่อไฟผิง กินหมั่นโถวแป้งขาว ซดน้ำแกงเนื้อร้อนๆ พลางมองดูอย่างเย้ยหยัน...

การรบตีเมืองในยุคสมัยนี้ก็เป็นเช่นนี้เอง เนื่องจากฝ่ายบุกขาดแคลนอำนาจการยิงหนักอย่างรุนแรง จึงมักกลายเป็นการล้อมเมืองยืดเยื้อได้ง่าย

การใช้บันไดยึดกำแพงหรือเข้าตีหักหาญล้วนเป็นการกระทำที่โง่เขลา เว้นเสียแต่ว่าจะกุมความได้เปรียบอย่างเด็ดขาดและถึงขั้นชี้ขาดแพ้ชนะแล้ว มิฉะนั้นคงไม่มีผู้ใดทำเช่นนั้น

กระทั่งสิบสองวันผ่านไป กองทัพซุ่นใช้แส้หวดเฆี่ยนไพร่พลที่เกณฑ์มาลากเข็นปืนใหญ่จนแส้ขาดไปหลายเส้น ถึงได้เข็นปืนแต่ละกระบอกขึ้นมาถึงระยะห่างห้าลี้

น้ำหนักกว่าสามพันชั่ง มิอาจรับหน้าที่เป็นปืนใหญ่สนามได้เลย การจะเข็นปืนที่หนักปานนี้จึงเป็นเรื่องที่กินแรงยิ่งนัก

ในที่สุดก็ขนขึ้นมาจนได้