บทที่ 113 จักรกลสังหาร

บทที่ 113 จักรกลสังหาร

"ตึง ตึง ตึง ตึง!"

สิ้นเสียงกลองศึกระรัวถี่ กองทัพซุ่นก็ทุ่มกำลังทหารชั้นยอดกว่าหนึ่งหมื่นนาย ทหารเกณฑ์กว่าสองหมื่นนาย และกองทหารส่งกำลังบำรุงเปิดฉากบุกโจมตีในคราวเดียว

ทุ่มกำลังพลถึงสามหมื่นนายในการบุกระลอกเดียว นับว่าไม่น้อยเลยทีเดียว!

ทหารเกณฑ์เสื้อผ้าขาดวิ่นกลุ่มใหญ่ ภายใต้การบีบเค้นของกองตรวจวินัย ต่างเริ่มเข็นรถเข็นล้อเดียวและรถกำบังธนูเป็นแนวยาว รุกคืบไปข้างหน้า

บนผืนน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง มืดฟ้ามัวดินจนมองไม่เห็นผืนน้ำ

ห้าลี้ สี่ลี้ สามลี้... สองลี้

ทหารราบฝ่ายซุ่นรุกคืบมาถึงนอกระยะสองลี้ก็ต้องหยุดชะงักลง เพราะถูกแนวสนามเพลาะด่านแรกขวางกั้นไว้ ทั้งยังเหยียบลงไปในหลุมพรางจำนวนมากที่กองทัพหมิงวางค่ายกลเอาไว้

เพียงชั่วพริบตา รถเข็นล้อเดียวและรถขนทรายของฝ่ายซุ่นหลายสิบคันก็ยุบยวบตกลงไป ภายในหลุมพรางเต็มไปด้วยขวากหนามแหลมคมและเสาไม้ เสียงหวีดร้องโหยหวนดังระงมลั่นฟ้า

สนามเพลาะ ปืนไฟ ผนวกกับเชิงเทิน มิใช่สิ่งแปลกใหม่อันใด นี่คือสิ่งที่ชาวตะวันตกคิดค้นประดิษฐ์ขึ้นเมื่อร้อยกว่าปีก่อน