บทที่ 86 ตลบหลังจู่โจม

บทที่ 86 ตลบหลังจู่โจม

ราตรีเงียบสงัด เยียบเย็นดั่งสายน้ำ

เมื่อได้รับหนังสือยอมจำนนของหลี่เหยียน โจวซื่อเสียนก็มิอาจซ่อนเร้นความปีติยินดีล้นพ้นในใจไว้ได้อีก เขาอุ้มหวังเวยขึ้นมาหมุนไปหลายรอบ พลางก้มลงจุมพิตนางฟอดใหญ่อย่างดุดัน

ใบหน้าหมดจดของหวังเวยแดงซ่าน ทว่าในอกกลับเปี่ยมล้นด้วยความยินดียิ่ง นายท่านมิเคยปิดบังสิ่งใดต่อนาง แม้กระทั่งสิ่งที่คิดในใจหรือเรื่องลับที่สุด

ดวงตางามของนางรื้นแดง นี่หมายความว่าเขามองนางเป็นคนของตนเองแล้ว

"เร็วเข้า ตอบจดหมาย!"

โจวซื่อเสียนกลัวว่าราตรีจะยาวนานจนฝันแปรเปลี่ยน เขาจับพู่กันขนหมาป่าจรดเขียนอย่างรวดเร็วเพื่อปรึกษารายละเอียดกับหลี่เหยียน ด้านข้างมีหวังเวยคอยปรนนิบัติดุจลูกแมวว่าง่าย นางขยับมือเบาๆ ช่วยฝนหมึกให้อย่างแผ่วเบา

ครั้นเขียนเสร็จ นางก็ยู่ริมฝีปากน้อยๆ เป่าให้รอยหมึกแห้ง

"ฮิๆ!"

หัวใจของโจวซื่อเสียนไหวระริก หัวเราะแห้งๆ สองสามครา สำหรับศึกชี้ชะตาทางยุทธศาสตร์ที่แพ้มิได้ครั้งนี้ ในที่สุดเขาก็กุมโอกาสชนะไว้ถึงเจ็ดส่วน!