บทที่ 87 อาชาศึกเหยียบย่ำค่าย

บทที่ 87 อาชาศึกเหยียบย่ำค่าย

สิ้นหวัง ท่ามกลางความสิ้นหวัง พลทหารแตกพ่ายของกองทัพซุ่นที่ติดอยู่ในทะเลเพลิง หนทางขึ้นสวรรค์ไร้ทาง หนทางลงพิภพไร้ประตู ด้านหน้าถูกทหารม้าดักสังหารอย่างดุเดือด ด้านหลังถูกเปลวเพลิงเผาผลาญจนหัวหูไหม้เกรียม

ในที่สุด ก็แปรเปลี่ยนเป็นการเข่นฆ่าสังหารหมู่แต่เพียงฝ่ายเดียว

กระทั่งฟ้าสว่างโร่ การเข่นฆ่านี้จึงยุติลง แม้แต่กองทัพเฟิ่งเวยที่เป็นผู้ลงมือสังหารหมู่เอง ก็ยังตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า ได้แต่มองดูแดนชำระอันเปรอะเปื้อนไปด้วยคาวเลือดนี้อย่างตะลึงงัน

ในอากาศตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นไหม้เกรียม เปลวเพลิงที่โหมพวยพุ่งสู่ท้องฟ้า แผ่ความร้อนจนทำให้อุณหภูมิโดยรอบพุ่งสูง นกกาและสรรพสัตว์เตลิดหาย ทุกหนทุกแห่งถูกเผาจนดำเป็นตอตะโก

ซากศพของทหารซุ่นนอนทับซ้อนกันเป็นชั้นๆ เกลื่อนกลาดระเกะระกะไปทั่วทุกหนแห่ง ศพที่สุมทับกันอยู่ทั้งในและนอกประตูก่าย สูงตั้งหลายเมตร ชวนให้สงสัยว่าคนที่ตายอยู่ด้านบนนั้นปีนขึ้นไปได้อย่างไร

เลือดเนื้อไหลนองรินดั่งลำธาร กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งชวนให้คลื่นเหียนอาเจียน

"อ้วก!"