บทที่ 78 ศึกปะทุอีกครา

บทที่ 78 ศึกปะทุอีกครา

"เฮ้อ!"

โจวซื่อเสียนทิ้งตัวลงนอนข้างกายหวังเวย ขยับยืดกระดูกและกล้ามเนื้อที่ปวดเมื่อย บาดแผลตรงหน้าอกยังคงเจ็บแปลบขึ้นมาเป็นระลอก ศึกครานี้ช่างยากเย็นเหลือเกิน

หญิงงามดุจหยกสลัก เขาสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยมาแตะจมูกช่วยให้จิตใจค่อยๆ สงบลง

"ไม่ไป!"

หวังเวยปาดน้ำตา ก่อนจะเม้มปากยิ้ม "ข้าเดินไม่ไหวแล้ว!"

โจวซื่อเสียนผายมือออกอย่างจนใจ ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก เขากัดฟันยันกายลุกขึ้น ก้าวช้าๆ ไปยังหน้าประตูศาล แหงนหน้ามองฟ้า... ฟ้าฝนบัดซบแท้ๆ

เสียงหวานหยดย้อยของหญิงงามดังแว่วมาจากด้านหลัง "เหตุใดจึงไม่ถอนทัพเล่า?"

แม้นางจะเป็นเพียงสตรี ทว่ากลับมีสายตาและไหวพริบไม่ธรรมดา

สถานการณ์การรบในยามนี้ กองทัพเฟิ่งเวยยังสามารถล่าถอยได้อย่างปลอดภัย อาศัยเรือรบคอยคุ้มกันข้ามกลับไปฝั่งเหนือของแม่น้ำฮวงโห เพื่อรอดูท่าทีก่อนก็ยังได้...