บทที่ 77 คลื่นลมเชี่ยวกราก

บทที่ 77 คลื่นลมเชี่ยวกราก

เหล่านายทหารเฟิ่งเวยที่ถูกโยกย้ายมายังค่ายทหารใหม่ต่างพกพาโทสะไว้เต็มอก ยามลงมือกับพวกทหารใหม่จึงอดไม่ได้ที่จะเหี้ยมเกรียมไปบ้าง ทั้งทุบตีทั้งด่าทอ

"ยืนให้ตรง!"

"พวกขี้ขลาดพรรค์นี้คู่ควรจะเข้ากองทัพเฟิ่งเวยด้วยรึ?"

ทหารเฟิ่งเวยที่เดินผ่านไปมาไม่ไกลนักต่างตะเบ็งเสียงหัวเราะเยาะอย่างไม่ไว้หน้า นายทหารและทหารผ่านศึกแถวนั้นก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ พากันส่งเสียงโห่ฮา เย้าแหย่กระแนะกระแหนไปตามๆ กัน

"ไอ้พวกสวะ พอออกศึกเมื่อใด มีหวังพาพวกข้าซวยไปด้วยแน่!"

ณ เวลานี้ ทัพเฟิ่งเวยเริ่มมีเค้าลางของยอดทัพไร้เทียมทานใต้หล้าแล้ว

บรรดาทหารใหม่ที่คัดเลือกมาจากเชลยทัพซุ่น ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะและคำก่นด่าของเหล่าทหารเก่า ต่างพากันก้มหน้า บ้างอับอาย บ้างสับสนเคว้งคว้าง และก็มีบ้างที่ถูกยั่วโทสะจนตาแดงก่ำ

อีกทั้งกระบองที่ฟาดกระหน่ำลงมาราวห่าฝน ตีจนทนแทบไม่ไหว

ต่อให้เป็นพระโพธิสัตว์ดินเผายังมีโทสะสามส่วน นับประสาอะไรกับมนุษย์