บทที่ 76 เจ็ดประหาร

บทที่ 76 เจ็ดประหาร

นายพลโหยวจีแห่งกองทัพซุ่นผู้นี้เป็นถึงลูกน้องของหลิวฟางเลี่ยง เป็นโจรเฒ่ารุ่นแรกๆ ที่ติดตามหลี่จื้อเฉิงก่อการลุกฮือ บนมือเปื้อนเลือดผู้บริสุทธิ์มาไม่รู้เท่าใด การบั่นคอทิ้งเสียจึงไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังขา

ดาบศึกชี้ตรงไปข้างหน้าอีกครา คราวนี้เล็งไปยังแม่ทัพของทัพซุ่นอีกคนที่กำลังหลบซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มคน

"ตุบ!"

แม่ทัพผู้นั้นขวัญหนีดีฝ่อ รีบคุกเข่าลงกับพื้นพลางร่ำไห้โหยหวน "เมตตาด้วย ใต้เท้าไว้ชีวิตด้วยขอรับ!"

ท่ามกลางกลุ่มคนยังมีหัวหน้ากองโจรระดับต่างๆ ของทัพซุ่นที่เคยก่อกรรมทำชั่วอยู่อีกมาก ครั้นเห็นโจวซื่อเสียนผู้หล่อเหลาดั่งหยกถือดาบศึกอยู่ในมือ แต่ละคนก็หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม

ดาบศึกเล่มนั้นยังคงมีโลหิตไหลหยด

สายฝนฤดูใบไม้ผลิโปรยปรายไม่ขาดสาย ทัศนียภาพงดงามราวภาพวาด

โจวซื่อเสียนถือดาบ ก้าวย่างอย่างเชื่องช้าอยู่เบื้องหน้าเชลยทัพซุ่นกว่าหนึ่งหมื่นคน

"กฎเกณฑ์ของเปิ่นกวน"