บทที่ 67 ตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยว

บทที่ 67 ตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยว

เริ่มเปิดฉากโจมตีตั้งแต่เช้าตรู่ จวบจนการรบสิ้นสุดลงในช่วงเที่ยงวัน ค่ายเฟิ่งเวยใช้เวลาไปราวสองชั่วยามเศษ ก็ตีหักเอาสิงหยางเมืองหน้าด่านสำคัญมาครองได้สำเร็จ

เหมียนโหวเห่าเหยาฉีแห่งต้าซุ่นผู้ประจำการรักษาเมืองสิงหยาง สิ้นชีพท่ามกลางความชุลมุนของกองทัพ ส่วนไพร่พลในสังกัดกว่าหมื่นสองพันนายถูกจับเป็นเชลยไปเกินกว่าครึ่ง

หลังยึดครองสิงหยางได้ ค่ายเฟิ่งเวยก็จัดวางแนวป้องกัน ณ ที่นั้นทันที พร้อมทั้งคอยเฝ้าจับตาความเคลื่อนไหวของกองทัพซุ่นทางทิศลั่วหยางอย่างใกล้ชิด

จากนั้น โจวซื่อเสียนเอ่ยปากเพียงคำเดียวว่า "ขน!"

พลทหารหน้าตาเหี้ยมเกรียมราวกับอสูรร้ายต่างต้อนเชลยศึกกองทัพซุ่นดั่งฝูงแกะ บังคับให้ลำเลียงเสบียงอาหารเป็นกระสอบ ทั้งทองและเงินของมีค่าขึ้นสู่รถเข็นล้อเดียวและม้าต่างเพื่อขนย้ายออกไปนอกเมือง

อาศัยจังหวะที่กองทัพซุ่นยังไม่ทันได้สติ ขนออกไปได้มากเท่าไรก็เอาเท่านั้น ส่วนที่เอาไปไม่ได้จริงๆ ย่อมทำได้เพียงจุดไฟเผาทิ้ง ไม่ยอมเหลือเสบียงอาหารไว้ให้แม้แต่เมล็ดเดียว

ภายในเมือง ณ ที่ว่าการ

"สวบ... สวบ..."