กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย BK Novel
บทที่ 29 ขุนเขาสายธารดั่งภาพวาด
เมื่อเห็นโจวซื่อเสียนนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำ ชายชราก็รู้สึกหนาวเยือกในอก ร่างอันชราภาพสั่นเทิ้มราวกับตะแกรงร่อน พลางฝืนยิ้มประจบ
"ท่านทหาร ท่านทหารโปรดระงับโทสะด้วยขอรับ"
ในยุคกลียุคชีวิตคนมีค่ายิ่งกว่าสุนัขเพียงน้อยนิด ปลิดปลิวไร้ค่าดั่งต้นหญ้า สตรีหน้าตาสะสวยยิ่งน่าเวทนา ถึงขั้นที่หญิงสาวผู้น่าสงสารผู้นี้ต้องถูกส่งตัวออกมา เป็นสิ่งของกำนัลเพื่อเอาใจทหารหลวง
ไฉนจึงเป็นเช่นนี้เล่า?
เห็นได้ชัดว่า ณ แผ่นดินเหอหนานแห่งนี้ ทหารเลวยิ่งกว่าโจร เหล่าพ่อแม่พี่น้องชาวเหอหนานถูกทหารหลวงสร้างความเดือดร้อนจนขยาดกลัวกันหมดแล้ว
โจวซื่อเสียนสูดหายใจเข้าลึก สะกดกลั้นความอัดอั้นตันใจไว้ พลางเอ่ยเสียงเรียบ "ผู้เฒ่า มิต้องทำถึงเพียงนี้หรอก"
ชายชรายังคงตัวสั่นงันงกราวกับนกกระทา ฝืนยิ้มประจบซ้ำๆ "ขอรับ"