บทที่ 28 แจกเสบียง

บทที่ 28 แจกเสบียง

ตระกูลวงศ์วานคือขวากหนามที่ราชวงศ์หมิงมิอาจก้าวข้ามไปได้

นับพันร้อยปีที่ผ่านมาล้วนเป็นเช่นนี้ หากเบื้องหลังไร้ซึ่งตระกูลอันทรงอำนาจคอยหนุนหลัง คิดจะทำการใหญ่สะเทือนฟ้าดินย่อมยากเย็นยิ่งกว่าปีนป่ายขึ้นสวรรค์

มีขุนศึกยอดฝีมือมากเพียงใดที่เคยเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายอยู่แนวหน้า มิได้หวาดเกรงคมดาบและทวนของศัตรู ทว่ากลับต้องหวาดระแวงมีดสั้นที่คนกันเองลอบแทงมาจากด้านหลัง

สองพ่อลูกร่ำลากันด้วยความอาลัย

เมื่อส่งบิดาขึ้นเกี้ยวไปแล้ว โจวซื่อเสียนจึงพลิกกายขึ้นหลังม้า ทอดสายตามองไปยังทิศทางของประตูตงจื๋อเหมิน ในใจอดคาดหวังอยู่บ้างมิได้... ในที่สุด บนกำแพงเมืองสูงตระหง่าน ก็แลเห็นร่างบอบบางกะทัดรัดสายหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของเหล่านางกำนัลและองครักษ์

อย่างไรองค์หญิงก็เสด็จมา มาเพื่อส่งเขา

โจวซื่อเสียนโบกมือลาอย่างผึ่งผาย ก่อนจะควบม้าจากไป