บทที่ 18 หล่อหลอมเคี่ยวกรำ

บทที่ 18 หล่อหลอมเคี่ยวกรำ

จักรพรรดิฉงเจินย่อมไม่ทรงใส่พระทัยกองกำลังเล็กๆ สายตรงหน่วยนี้ กองทัพใหญ่นับแสนนายต่างพ่ายแพ้แตกพ่ายไม่เป็นท่า กำลังพลเพียงห้าร้อยนายจะไปทำการใหญ่ใดได้?

ค่ายเฟิ่งเวยยืนตากแดดแผดเผาอยู่เช่นนั้นครบหนึ่งชั่วยามเต็ม

ในที่สุด คำพูดสามคำก็หลุดรอดจากปากโจวซื่อเสียน "แยกย้ายได้"

"ตั้งหม้อกินข้าว"

เหล่าพลทหารในสังกัดหาได้ส่งเสียงเอะอะโวยวายไม่ ต่างพากันเข้าแถวเดินตรงไปยังกระทะใบใหญ่

ลูกหลานชาวไร่ชาวนาเหล่านี้ เติบโตมากลางเรือกสวนไร่นาตั้งแต่ลืมตาดูโลก พออายุได้เจ็ดแปดขวบก็ต้องช่วยผู้ใหญ่ทำไร่ไถนา ตรากตรำกรำแดดกรำลมอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

จะว่าไปแล้ว การฝึกเพียงเท่านี้สำหรับพวกเขาจะนับเป็นอันใดได้?

ทหารต้าหมิงสู้ทหารยุโรปไม่ได้งั้นหรือ?

"ถุย!"